Genel

Senin Sevgine Hasretmişim Meğer! Gül Kokulu Aydınlık

Bir yıldız kayıyor gökyüzünde… Ben de senin yanında olmayı diliyorum Ya Resulallah. Senin yanında olmayı… Sana bir adım daha yaklaşmayı… Seninle beraber olabilmeyi ve seninle dertleşebilmeyi istiyorum. Issız bir limandaydı seni tanımadan önce ruhum. Karanlığa kanat çırpmaktan yorulmuş bir martı gibiydi, yorgun ve bitkin… Fakat bir o kadar da umutlu. Bir gün bu karanlığın, uçsuz bucaksız bu karanlığın dağılacağından ve aydınlığa kavuşacağından emindi. Hiçbir şeyden tatmin olmuyor, karşısına çıkan bir anlık sevinçlere aldırmıyor, maneviyatı bulmaya doğru kanat çırpıyordu. Ve bir gün… Seninle tanıştım Ya Resulallah. Seni tanımak, seni biraz olsun anlamak o kadar iyi gelmişti ki ruhuma, adeta çırpınmaktan yorgun düşen ruhum küçük bir çocuk edasıyla yerinde duramıyordu. O zaman anladım işte neyi aradığımı, ne ile mutlu olduğumu, ne için uğraştığımı… Meğer ben senin sevgine hasretmişim Ya Resulallah, senin sevgine… Küçük bir çocuktum elbette. İstediğim olunca o an seviniyordum ama birdenbir…

Senin Sevgine Hasretmişim Meğer! Gül Kokulu Aydınlık
Genç Dergi arşivinden — 39. sayı, Aralık 2009.
Paylaş

Abonelik gerekli

Bu yazının tamamını okumak için abone olmanız gerekmektedir. Tüm yazılara erişmek için abonelik paketlerimizi inceleyebilirsiniz.

Abone Ol