Yazı Atölyesi
Çocukluk yıllarımda nedense çok çekingen biriydim. Korkardım, utanırdım ve çekinirdim. Sanki ağzımdan bir söz çıkarsa herkes beni kötüleyecek, neden böyle yaptın diyeceklerdi. O yüzden hep sustum, sustum, sustum Ne olduysa işte o yaz, bindokuzyüzseksendört yılının yazında oldu. Altı yıllık suskunluğun ardından, bir kelime, tek bir kelime çıktı ağzımdan. Baktım gülüyor herkes, şaşırdım önce, başkasına gülüyorlar sandım. Hayır, bana gülüyorlardı işte. Hayatımda ilk defa güldürmüştüm birilerini. Hem de altı yıllık suskunluğun ardından. Düşündüm, herkesi güldürmeliyim ben; hem de aynı sözlerle, aynı cümlelerle.
Bu yazının tamamını okumak için abone olmanız gerekmektedir. Tüm yazılara erişmek için abonelik paketlerimizi inceleyebilirsiniz.
Abone Ol
Yazı Atölyesi
Sadece yazı yolunun başında olanların yazmakta zorlandığı, yalnızca onların bir türlü başlayamadığı ya da başl...
Yazı Atölyesi
Neredeyse kırk senedir yazan biri olarak, her yeni yazı için kelimeleri birbiri ardınca sıralamaya başladığımd...
Yazı Atölyesi
Eski zamanlarda bir tasavvuf büyüğünü ziyarete gelen bir topluluğun içinde küçük de bir çocuk vardır. Mecliste...
