Yazı Atölyesi
En çok karanfilleri, kırmızısını gelinciklerin ve rüzgarı, güneşli bir günde aniden bastırıveren boncuk boncuk yağmurları sevdim. Çünkü sevmek dalsız bir ağaca yuva yapmak gibiydi bu fani âlemde. Ben de insandan münezzeh göklere diktim gözlerimi. Önce kendimden, sonra bütün insanlardan uzak bir ülke düşledim kış gecelerinde; koynumda büyütürken baharı.
Bu yazının tamamını okumak için abone olmanız gerekmektedir. Tüm yazılara erişmek için abonelik paketlerimizi inceleyebilirsiniz.
Abone Ol
Yazı Atölyesi
Sadece yazı yolunun başında olanların yazmakta zorlandığı, yalnızca onların bir türlü başlayamadığı ya da başl...
Yazı Atölyesi
Neredeyse kırk senedir yazan biri olarak, her yeni yazı için kelimeleri birbiri ardınca sıralamaya başladığımd...
Yazı Atölyesi
Eski zamanlarda bir tasavvuf büyüğünü ziyarete gelen bir topluluğun içinde küçük de bir çocuk vardır. Mecliste...
