Yazı Atölyesi
Geceleyin, neredeyse dokunsam ağlayacak içli kalemimin hakkını veremeden uykuya dalmışım onun yanıbaşında. Sabah uzun zamandır çalmayan zilin sesiyle uyandım. Kalkarken bir daha baktım kalemime. Mumun titrek alevi gibi yanmaya, yandırmaya uğraşıyor. Ne ışıtan bir alev olabiliyor, ne de alev söndüren su.
Bu yazının tamamını okumak için abone olmanız gerekmektedir. Tüm yazılara erişmek için abonelik paketlerimizi inceleyebilirsiniz.
Abone Ol
Yazı Atölyesi
Sadece yazı yolunun başında olanların yazmakta zorlandığı, yalnızca onların bir türlü başlayamadığı ya da başl...
Yazı Atölyesi
Neredeyse kırk senedir yazan biri olarak, her yeni yazı için kelimeleri birbiri ardınca sıralamaya başladığımd...
Yazı Atölyesi
Eski zamanlarda bir tasavvuf büyüğünü ziyarete gelen bir topluluğun içinde küçük de bir çocuk vardır. Mecliste...
